Dag 26: Zero in Techachapi

Vandaag de hele dag in Tehachapi verbleven. Een grote trekpleister in dit stadje is het treinverkeer. En dat was ‘s nachts te merken. De treinen hier zijn verplicht om te toeteren wanneer ze een stad naderen. Dat was erg storend voor de nachtrust en zelfs nog luider dan de treinen onder de overpass na de Macdonalds op dag 16. 
Het Amerikaans ontbijt is pure perfectie. De ochtend begonnen met 3 pannenkoeken, 2 stukkken bacon,  eieren toast en koffie. Smiddags naar een burgertent gegaan en daar een grote rootbeer float, dubbele cheeseburger met avocado en spek en een portie friet genomen. ‘S avonds weer gegeten bij de bbq-tent waar we ook in de achtertuin slapen. Een halve kip met zoete aardappelfieten en rode kool genomen. Hopelijk heeft het enig positief effect op mijn gewicht. 
‘S Middags toen ik een nieuwe externe batterij ging halen (oude heeft het vrij snel begeven), kwam ik Louis en Baxter tegen. Ze vertelde me over hun nachthike naar Tehachapi. Louis had tijdens het lopen een enorme blaar gekregen onder de bal van zijn voet die was gepopt. Daardoor kon hij bijna geen druk meer op zijn rechter voet uitoefenen. Dit was voor Baxter, die veronderstelde dat Louis niet meer door zou kunnen, een rake klapper wat betreft zijn moraal. Toen het echter duidelijk werd dat Louis gewoon door zou lopen was Baxter zo moe dat hij tijdens het lopen meerdere malen bijna van de berg afliep. Ik denk dat ik er zomaar verstandig aan heb gedaan om die avond niet met de jongens te hebben meegelopen. 
Overal voelde ik me ondanks al het lekkere eten best gestresst vandaag. Dat klinkt gek, aangezien een dagje in de stad juist een pauze moet zijn van de continue fysieke stress. Echter, is de moeilijkste keuze tijdens een standaard dag PCT-hiken wanneer ik mijn Snickers zal eten. Wanneer je in een stadje aankomt moet er vanalles gebeuren: foto’s moeten worden geupload, nieuwe eten moet worden gehaald, een slaapplek moet worden geregeld etc.. Ja, het is een stressvol bestaan.