Dag 46: 890.9 -> 903.3 (Mammoth)

Opgestaan in de vrieskou. De muggen zaten vastgevroren aan de tent, en mijn schoenen waren nog nat van gisteren. Terwijl ik begon met hiken voelde ik hoe mijn gewrichten langzaam aan soepeler begonnen te bewegen en hoe lopen makkelijker werd. Het hielp niet dat het pad veel moerasachtige gebieden doorkruisde; de voeten bleven nat tot smiddags. 
Lunch aten Goat en ik boven op een enorme kei, terwijl we uitkeken over de vallei. Cowboy wilde ons komen vergezellen, maar leek te aarzelen over het stijle pad dat hij moest nemen om bij ons te komen. Wellicht de nasleep van het verdwalen en vallen rond Mather pass. 
Een uurtje na de lunch kwam ik aan bij het pad dat leed naar Horseshoe lake. Vanaf daar kan men de trolley nemen naar Mammoth. Het pad splitste, beide afspliting leden volgens Guthooks naar het meer. Aangezien ik een drietal hikers, waaronder Weezer, het linker pad had zien nemen, besloot ik ook deze kant op te gaan - een fatale fout die mij pas later duidelijk zou worden. 
Hoewel het pad aanvankelijk goed begaanbaar was, werd binnen de kortste keren duidelijk dat wij de ‘alternatieve’ route hadden gekozen die de eerdere splitsing ons te bieden had. Hoewel omgevallen bomen, die het pad versperren, zeker geen zeldzaamheid zijn op de PCT, werd het ons op een gegeven moment wel zeer moeilijk gemaakt door moedernatuur om de trail te vervolgen. Uiteindelijk raakte Weezer en ik, de andere twee waren we al een tijdje uit het oog verloren, het pad kwijt. Na zo’n 20 minuten door de bush te lopen, kwamen we eindelijk een goed onderhouden pad tegen - terugblikkend had deze prachtig afgestofde strook grond van zo’n 30 cm breed natuurlijk nooit het pad kunnen zijn dat wij eerder hadden gevolgd, maar daar kwamen we pas later achter. Wheezer en ik kwamen er onder grote frustratie achter dat we weer terug waren op de PCT (en dus niet meer op het pad dat ons zou leiden naar Horseshoe Lake). Ik opperde om terug te gaan, maar Weezer had een veel aantrekkelijker alternatief: doorlopen naar Red’s Meadow, en daar ons laten ophalen door een vriendin van haar die in Mammoth woonde. Yes: Jackpot. Na een luttele 3 mijl verder te hebben gelopen, met goed humeur. Kwamen we aan bij Red’s, alwaar ons, door de eigenarese, werd medegedeeld dat Red’s pas morgen open zou gaan (waar we reeds van op de hoogte waren) en wat impliceerde dat de weg naar Red’s toe blijkbaar ook gesloten was (hier waren we minder van op de hoogte). Onder immer toenemende frustratie vroegen we iedereen met een hartslag en een rijbewijs of ze ons alsjeblieft een lift konden geven, maar het mocht niet baten. 
Weezer bleef daar, want de weg zou rond 5 uur open gaan (mensen ik verzin het niet), en ik liep - mijn manier van voortbewegen had eigenlijk meer iets weg van een mix van joggen en hardwandelen - met snelle tred terug. Na het omgevallen-bomen-pad te hebben overwonnen, kwam ik rond half 4 eindelijk aan bij Horseshoe meadow, en kon ik na een halfuurtje wachten met de Trolley naar Mammoth. Samen met Kevan en Lush, die ik leerde kennen tijdens het wachten, reden we in de van oud-Amerikaanse, nostalgie riekende trolley een bos door en kwamen we een kleine 15 minuten later aan bij onze halte. Rond 5 uur - en godzijdank niet veel later, want anders had ik mezelf vervloekt dat ik niet samen met Weezer bij Red’s had gewacht tot de weg was geopend - kwam ik aan bij de Rodeway Inn waar Paul, Baxter, Reaper, Goat enTrainwreck (een van de drie hikers die eerder op die vervloekte dag, ook de verkeerde weg hadden ingeslagen) verbleven. Toen ik het zwembad van het motel betrad werd mij onder hartverwarmend en broederlijk gejubel een koud biertje in de ene hand geduwd en een zelfgemaakte Margharita in de ander. Paul had er tijdens eerdere telefoongesprekken die dag al naar gehint, maar Louis, die samen met Baxter in Campo was begonnen, was de dag ervoor op het vliegtuid gestapt, en was officieel gestopt met de PCT. Hard nieuws dat de eerder gevoelde vreugde enigszins deed dempen. We praatten over hoe de dagen dat Paul en ik, en Baxter en Louis apart hadden gelopen en wat er zich in die dagen allemaal had voorgedaan, wat de redenen waren geweest waarom Louis was gestopt, en hoe Baxter eronderdoor ging. 
Voor mij in het bijzonder was het erg bijzonder om te horen dat Louis gestopt was. Niet alleen was hij de eerste persoon van wie ik zeker wist DAT hij gestopt was, maar ook was ik naar mijn mening samen met hem begonnen op die eerste dag. Toegegeven: we hadden elkaar pas ‘s avonds ontmoet op dag 1 toen ik hem en Baxter tegenkwam in de winkel van Lake Morena, maar toch; het voelde alsof ik met hem bij het monument in Campo had gestaan en we samen waren begonnen. Moeilijk nieuws...