Dag 52: 996.4 -> 1024.0

Werd ‘s ochtends wakker, keek uit mijn tent en zag dat ‘Stache al een vuurtje klaar had. ‘S ochtends flink de tijd genomen en uitgebreid ontbeten (een eetlepel pindakaas door mijn havermout geroerd - het koste me toch een moeite om het weg te duwen). 
‘S ochtends de 1000 mijl behaald. Heel laat gelunched (15:00) in de hoop dat ik Baxter en Paul zou tegenkomen. Helaas. ‘Stache, Solo en Babyblanket waren bezig een Hitch te krijgen richting Kennedy Meadows North. Elke keer als er een auto aankwam pitchte Babyblanket naar Solo die de bal catchte waarop Umpire ‘Stache zijn handen in elkaar sloeg en in plaats van een gebaar te maken dat standaard is voor een umpire zijn duim omhoog stak voor de lift. Het zag er grappiger uit dan ik in staat ben hier te beschrijven, en ondanks het zichtbare amusement dat de rijders ervaarden, duurde het ze nog 2 uur nadat ik alweer door was gelopen voordat ze een lifte zouden krijgen, zou ik later horen. 
Na een flinke klim kwam ik Shenenigans (ik ga gewoon eerlijk bekennen dat ik niet weet hoe ik dat woord spel, maar aangezien het zijn trailname is kan ik het schrijven hoe ik wil) tegen die mij flink gefrustreerd wist te maken door te vertellen dat ik:
1)trailmagic had gemist die middag bij de weg wat het hitcherpitcher trio nog stond 
2)trailmagic had gemist die op dat moment nog steeds bezig was, maar die ik over het hoofd had gezien
3)Paul en Baxter had gemist die blijkbaar op dat moment in Kennedy North waren. 
Het hoeft eigenlijk niet eens expliciet te worden gezegd dat mijn humeur, op zijn zachtst gezegt, een domper maakte - maar vanwege zelfmedelijden noem ik het toch maar.