Dag 70: 1385.5 -> 1409.7 (Burney Guest Ranch)

Vandaag werd het landschap gekenmerkt door uitgestrekte velden van uitgedroogd gras. Perfect voor veevoeder of voor aanmaakhout. Geen wonder dat grote stukken van dit gedeelte van de PCT (Northern California en Oregon) in voorgaande jaren, en zonder twijfel dit jaar weer, ontbranden en een onoverkomelijk obstakel vormen voor PCT-hikers. Het is de nachtmerrie van elke PCT-purist voor wie het belangrijk is om elke mijl, en voor sommigen zelfs elke meter, van de PCT te belopen alvorens zichzelf te durven bekronen als PCT Thru-hiker. Gelukkig val ik niet onder deze categorie. 
In de woestijn werd het plannen van mijn dag grotendeels bepaald door de hoeveelheid plekken om water te bevoorraden. Door de enorme beschikbaarheid van water in de Sierra, echter, was deze methodologische nauwkeurigheid weggevallen en overkwam het me dat ik bij Cache-22 (Catch 22?) Vergat mijn water te bevoorraden. Ouchhhh... Teruglopen betekende 4 extra mijl (2 heen, 2 terug) en doorlopen betekende een droge mond en keelholte. Een dilemma. Tegen beter weten in besloot ik door te lopen. Mijn riskante gedrag werd beloond met een stilstaande vijver die niet werd genoemd in Guthooks. Met mijn bijna lege plastic flessen in mijn hand, gleed ik aan de zijkant van de vijver uit over de grond die door het water was veranderd in een drek-achtige substantie. De scene die hierop volgde kan alleen worden beschreven als komisch. Jammergenoeg was er niemand om te delen in mijn misere. Gedeelde smart is halve smart. Met natte voeten, en volle flessen vervolgde ik mijn reis. 
Niet veel later werd ik verrast door twee trailangels. Bananen, propel (elektrolyten voor in mijn stilstaande Giardia-water) en een cola. Hmmmm. De 1400 werd behaald, en voor het eerste voelde de ‘volgende 100 mijl’ niet meer als een prestatie. Slechts een logisch gevolg van het lopen. Niet meer iets om trots of vreugde bij te voelen. 
Verwar dit niet met een negatief gevoel van leegte of een existentiële vorm van ‘wat is het nut’. Het betrof louter pure onverschilligheid over het behalen van ‘weer 100 mijl’. 
Ik besprak dit gevoel later met Giving Tree en we kwamen tot de conclusie dat de prestatie van de PCT veel grootser lijkt wanneer je er nog naar toe werkt of als je er als buitenstaander naar kijkt. 
Ik begon de PCT met het idee dat de activiteit van dag in dag uit grote afstanden afleggen een katharsisch project zou zijn. Zo voelt het niet meer. 100 mijl afleggen voelt niet meer als iets speciaals. De oorzaak hiervan is tweeledig, geloof ik. 1) Het kost me significant minder moeite om dit te doen. 2) Het simpele, biologische feit dat de beloning voor een herhalende prestatie afneemt. Vergelijk mij met een labrat die op een knopje moet drukken om een bepaalde hoeveelheid gelukshormoon te krijgen. 
Het gevolg van punt 2 is dat hoewel de beloning relatief afneemt, dit gedrag een gewoonte vormt. Ik hypothetiseer dat het nu meer moeite zou kosten om dit gedrag te stoppen, dan dat het moeite kost om hiermee door te gaan. De mens is een gewoontedier. Het vooruitzicht dat ik over circa 1150 mijl - wanneer ik dit schijf - zal moeten stoppen met het hiken, vult mij met een gevoel van onzekerheid. Zoveel moeite als het mij koste om mij deze levensstijl eigen te maken - deze conditionering was al enige tijd in gang gezet door eerdere hikeprojecten - zoveel moeite gaat het mij ook kosten om ‘terug te gaan’ naar mijn oude levensstijl. 
Rond 17:00 kwam ik aan bij Burney Mountain Guest Ranch. De Christelijke eigenaars staan geen alcohol en drugs toe op hun grond. Bummer... could really use a beer. Monopoly gespeeld en als eerste verloren. Medespelers zouden beargumenteren dat mijn verlies lag aan het feit dat ik pas op beurt 5 assets kon kopen, ongelukkig. Echter, misschien wilde het lot mij vertellen dat er geen kapitalistische toekomst voor mij in het verschiet ligt. I am not supersticious, hence I still harbour a feeling of possibility to become a millionair. Only time will tell.