Dag 96: 1941.6 -> 1965.7

Vergeten te noemen: Gisteren kwam ik langs een goed onderhouden onderkomen in de vorm van een skihut. De hut wordt onderhouden door een skigroep die actief is hier. Met een openhaard, een schaakzet en een zeer ruime algemene ruimte was het een prachtige overnachting geweest. In de algemene ruimte hingen twee posters met informatie over hoe je verschillende inheemse diersoorten kunt onderscheiden en identificeren. Het betrof zoogdieren en de posters spraken over mountain lions (cougars), lynxs en bobcats. 
In het meeste recente trailregister in de hut zag ik staan dat een Cowboy (Southbound) was langsgekomen. Zou het ‘onze’ Cowboy kunnnen zijn? 
De laatste paar dagen is mijn eetlust nogal verminderd, en moet ik mezelf soms forceren om extra te eten om te voorkomen dat ik nog meer afval. Ik denk die verminderde eetlust ook deels te danken is aan het warme weer hier. Ik denk alleen maar aan gekoelde frisdrank. Vandaag was ik de voedingswaarde van de aardappelpuree aan het bekijken. Blijkbaar bevat de gehele verpakking (goed voor 1 maaltijd, of goed voor een halve maaltijd wanneer je al maanden loopt) 120% aan de dagelijkse behoefte voor keukenzout...  Als je bedenkt hoeveel zout er dan ook nog in de rest van mijn dieet zit, wordt het ineens duidelijk dat het niet zozeer je voeten maar je nieren zijn die het hier te verduren krijgen. 
Rond 10:00 nam ik een afslag van de PCT om naar Elk Lake Resort te gaan. Een mogelijkheid voor een burger en een biertje. Na 1,5 mijl te hebben gelopen kwam ik in de buurt van het Resort. Tijdens mijn aankomst was er gelijktijdig een Ultra Marathon bezig. Ultra Marathons zijn hardloopwedstrijden waarbij de afstanden de normale marath afstand (42,2 km) overstijgt. Mijn mentale preoccupatie met het restaurant van het resort leidde me direct ergafwaarts richting het water. Daar genoot ik van een breakfast burrito met een Sierra Nevada pale ale. Ik blijf hier gekke blikken krijgen wanneer ik de serveerder vraag om mayonaise. 
Rond 12:00 liep ik terug om te gaan kijken bij de Ultra Marathon. Beste beslissing ooit. 
Veel van de teamleden die op dat moment niet hoefde te rennen waren daar om hun teamgenoten aan te moedigen. Veel van hun waren geïntereseerd in de PCT en hoe ik het ervaarde. Door een aantal van hun werd ik overladen met bier, snoep en bier. De uiteindelijk buit betrof 4 pilsners en 3 IPA’s met een voorraad snoep die me terugbracht naar de tijd dat ik met een lampion langs de deuren ging. 
Na nog zo’n 15 mijl te hebben gelopen kwam ik 3 section-hikers tegen. Ellie, Joe en Sophie waren net klaar met hun eerste dag van de Three-Sisters trail toen ik ze tegenkwam bij een stream. Ik besloot dat het er voor mij ook opzat vandaag. Na enige discussie met de meiden besloten we om niet op de Meadows te kamperen maar bij de stream zelf. De dag hiken was klaar en er zou geen stap meer gezet worden. 
Tijdens het eten waren Joe en Ellie aan het ruziën over hoeveel lepels Nutella Joe mocht. Ze hadden hun honger onderschat toen ze hun inkopen voor de tocht deden. Ik bood ze extra eten aan, aangezien ik een enorme hoeveelheid snoep had gekregen, en uberhaupt te veel eten had. Ze wilden onder geen beding eten aannemen van een thru-hiker; heiligschennis. 
Na aandringen namen ze toch een zakje skittles als toetje van mij aan.