Dag 112: 2205.3 –> 2228.9 (Trout Lake)

Ik was de eerste van ons drie (Happy, Chilli Bin en ik) die gisteren stopte met lopen, en ik ben de laatste die ‘s ochtends netjes zijn tas heeft ingepakt en met hernieuwde moed het stof van het pad doet opwaaien. De ochtenden worden kouder en kouder en het kost me steeds meer moeite om ‘s ochtends vroeg uit mijn slaapzak te komen. De rest is al een uur onderweg wanneer het me om 07:00 eindelijk lukt om de eerste meters te maken. 
Na twee uur kom ik een oudere man van rond de 55 tegen met zijn twee honden. Hij woont hier in de buurt en vertelt me iets heel interessants over het bos hier rondom Trout Lake. 
Sinds lange tijd worden de Huckleberries die hier groeien commercieel met de hand geplukt. Aangezien de grond waarop de Huckleberrystruiken groeien Nationaal Forest betreft, mag iedereen hier Huckleberries plukken. Om conflict te voorkomen werd er ergens in de vorige eeuw een ‘Handshake agreement’ gesloten. De nabije native American tribe zou ten westen van de bosweg plukken en de witte man zou ten oosten van de weg plukken. Hoewel ik niemand iets zie plukken, geloof ik de man op zijn woord. Af en toe snoep ik zelf ook van de Huckleberries, met de handshake agreement in mijn achterhoofd. 
Net voordat we (ondertussen ben ik Happy tegegekomen) bij de weg komen om naar Trout Lake te liften, zien we een enorme plastic emmer met een groot bord erboven:
“Trailmagic here, and more after the road”
Net alsof het een grabbelton is, graaien we door alle lekkernijen en vinden de hoofdprijs: twee flesjes gezoete ijskoffie. In three shakes of a lamb’s tail is de ijskoffie geannexeerd door onze uitgehongerde lichamen. Door de combinatie van suiker en caffeïne rennen we zowat de resterende halve mijl bergafwaarts naar de weg. We steken over en vervolgen het pad, gedreven door de belofte van het volgende snoepje. Verderop zien we een onidentificeerbaar object maar met een zeer uit het oog schietende kleur; roze. Eenmaal dichterbij zien we dat het een briefje betreft met twee biertjes. Op het briefje staat:
“Goatman <3 you”
Ik zet me schrap, terwijl ik denk dat de man hemzelf elk moment uit de bosjes kan springen. Er gebeurt niets. Met een engeltje op onze linker schouder en een geitachtig mannetje op onze rechter schouder vervolgen we ons pad.
Een minuut later zien we onze messias, genaamd Shades, staan. Hij begroet ons en geeft ons een alluminum blikje gevuld met goudgeel levenselixer. Aangezien Shades een overvolle koeler heeft en deze snel geleegd moet worden, wordt de keel tussen de biertjes door gesmeerd met een chilli dog. Na 3 pintjes wordt een fles whiskey aangebroken en na een flinke slok lijkt het alsof de eeuwige wandel uit een vorig leven afkomstig is. 
Twee uur later zitten we in een restaurant in Trout Lake. Ik hoor van de serveerster dat er een weegschaal in het toilet is als we ons willen wegen. Normaal zou ik beledigt zijn of in ieder geval geschockeerd zijn als mijn serveerster dit tegen me zou zeggen, maar in onze context zie ik het door de vingers. Ik weeg mezelf: 157 lbs. Nou dat helpt natuurlijk geen reet, weet ik veel wat dat mag betekenen. 
Ik vraag het orakel: ‘hoeveel kilogram is 157 lbs’ 
Het orakel antwoord trouw: “71 kg’.
Slechts een kilogram afgevallen. Niet gek. Ik roep onze serveerster en vraag of de weegschaal in het toilet echt klopt. Ja, het ding is netjes gekalibreert. 
“Aaah that’s great. In that case could you make it a taco salad AND 3 chicken taco’s?”