Dag 116: 2296.8 -> 2325.8

Vandaag was een vrij sombere dag. Bewolking, lichte regen (en geen regengear) en geen ochtendkoffietje. 
In White Pass had ik mijn resupply volledig kunnen doen met het eten uit de hikerboxes. Daardoor was ik helemaal vergeten om gas te kopen. Het was niet zeker of ik voldoende gas had om mijn avondeten op te warmen voor de komende drie avonden, en daarom besloot ik om de kleine hoeveelheid gas die ik nog had te sparen door ‘s ochtend geen koffie te maken. 
‘S middags kwam ik twee oude vrouwtjes tegen van in de 70 die me vertelden dat zij ook de PCT liepen. Een van hen zei dat ze op haar 70e had besloten de PCT in delen te lopen. Ze wilde alles hebben gedaan voordat ze 80 zou worden. Het is nooit te laat om je dromen na te jagen beste aardbewoners. 
Overal langs het pad zijn struiken met rijpe blauwe bessen. Het vertraagt mijn looptempo dermate dat ik mezelf opleg om maximaal  1 keer per halfuur te stoppen voor een handje blauwe bessen. 
‘S middags werd het pas duidelijk hoe koud het al de hele dag was, toen ik tijdens mijn lunch stilzat. Zelfs met mijn donzen ‘puffy’ was het ijskoud. 
Later op de middag, rond 17:00, kwam ik aan bij Chinook Pass. De PCT schampt hier een highway. Het moet een genot zijn om hier met je auto te rijden en naar de prachtige natuurscene’s te kijken. Als hiker ga je een stuk langzamer en heb je tijd om alle details van het landschap op te nemen, maar als automobilist krijg je in korte tijd veel meer te zien. 
Op de parkeerplaats van de highway stond Mat Baker geparkeerd om de hikers te voorzien van zijn heerlijke aardappel- en pastasalade. Bij Sheep Lake kampeerde ik met Happy en Pooper (Vemena, de Indische jongen). Een prachtig meertje, maar er waaide een ijzige wind. Ik was wat eerder bij het meer dan Happy en Pooper en nam de tijd om
ein-de-lijk mijn tent-pole te repareren. Tijdens het eten haalde Pooper een flesje Jack Daniels uit zijn tas dat ons drie ‘s avonds van de kou behoedde.