Dag 115: 2278.6 -> White Pass -> 2296.8

Een zeer koude nacht waardoor ik meerdere keren wakker werd. Een groot deel van de extra energie die men verbrand met het lopen van de PCT wordt verbrand in je slaap. Allemaal om
Je lichaamstemperatuur op pijl te houden. Starlord vertelde me dat hij zijn paarden soms buiten in de kou laat overnachten als hij wilt dat ze gewicht verliezen. Maar hij verzekerde me dat de temperaturen waar wij soms in slapen lager zijn dan waarh hij zijn paarden in laat slapen. 
‘S ochtends liep ik de laatste mijlen van de detour. Toen ik langs het meer liep waar Happy en de rest zouden overnachten, zag ik wat tenten staan, maar die van Happy ontbrak. Na het meer ging het pad stijl omhoog en bracht het me naar de top van een berg met een prachtig uitzicht van de omliggende bergen, waaronder Mt. Rainier. Ik schakelde vliegtuigmodus uit om te kijken of ik hier ontvangst had en ontving alle berichten van de afgelopen dagen. 
Henk de Vos, een vriend van mijn vader, die al enige tijd mijn blog volgt had me een berichtje gestuurd. Hij was een aantal PCT-hikers tegengekomen en had ze sandwiches en ander lekkers gegeven. Hij had ook een foto van ze gemaakt en zei dat een van hen mij kende. Kleine wereld, de PCT. 
Na de berg ging het pad snel naar beneden het dichte bos in. Het pad had veel obstakels in de vorm van struiken en planten die over het pad waren gegroeid. Toen ik door de massa van groen heen banjerde, werd ik gestoken door een wesp. De 3e keer in de afgelopen twee weken. Het geeft je iets anders om overna te denken dan je pijnlijke voeten en vermoeide lichaam. 
Het laatste grote obstakel voordat we de highway bereikten (ik was Happy inmiddels tegengekomen) was een diepe creek. Ik trok mijn schoenen uit en waadde door de rivier. Met pijn in mijn voeten van het ijskoude water beklom ik de overliggende oever. Een goede schoonmaakbeurt voor mijn voeten. 
Bij de highway hing een poster met daarop het telefoonnummer van Sobo Hobo, die lifts naar en van White Pass gaf. Jammer genoeg was er geen ontvangst voor AT&T en T-Mobile bij de highway. Omdat we Sobo Hobo niet konden bereiken, staken we onze duimen maar uit. We ontdekten gauw dat er werk aan de weg was. Alle auto’s die langskwamen volgden een pilot-auto; niemand stopte. Happy en ik deden vanalles om de aandacht van de automobilisten te trekken: hij sprong op mijn rug en we deden alsof we aan het “jousten” waren, ik rende op hem af met mijn vingers als hoorns en hij gebruikte zijn jas als matadore, we deden partnerarobics, en deden dansjes met onze “trekkingpoles”. Het mocht niet baten. We moesten eraan geloven en begonnen de 3 mijl langs de weg richting White Pass. Gelukkig was Sobo Hobo preventief naar de trailhead gekomen om hikers op te halen. Zo konde we met hem meeliften naar White Pass. 
Eenmaal daar kregen we van hem Chilli con Carne, fruit en snoep en kochten we bier om het allemaal weg te spoelen. 
Happy wilde graag snel weer terug naar de trail omdat hij met zijn vrienden had afgesproken in Snoqualmie (de volgende stop). De verleiding om te blijven was echter groot, en hij en ik vertrokken pas om 18:30. Eenmaal terug op de trail met Pooper en Happy, met dank aan Sobo Hobo die ons een lift terug naar de trail gaf, kampeerde we na een paar mijl.