Dag 36: 750.8 -> 766.3

Vanochtend na het opruimen van kamp,  verliet ik het meer. Na een lichte uphill kwam ik terecht op een plat stuk. In combinatie met de lichtinval was het uitzicht grandioos! Het ontroerde me een beetje en ik kreeg er tranen van in m’n ogen. Maar dat ik emotioneel werd kan ook komen door het zuurstoftekort. 
Vanacht ben ik inderdaad drie keer kortademig wakker geworden. 
Vandaag de eerste twee rivercrossings van de Sierra gedaan. De rivercrossings zijn, samen met de sneeuwvelden, de grootste angst van de PCT-hiker. Deze twee rivercrossings vielen echter heel erg mee. Natte voeten was het enige wat er op het spel stond. 
Nadat we 16 mijl gelopen hadden, ontstond de discussie wanneer we het beste Mt. Whitney kunnen beklimmen. De opties waren:
 A) vanavond zodat we zonsondergang konden zien vanaf de top. Voordelen: 
- Dan weten we zeker dat we morgenvroeg Forester pass kunnen doen. Dat moet ‘s ochtends omdat de sneeuw dan nog niet zacht is. 
- Dan hebben we niet ‘slechts’ 16 mijl gelopen. 
Nadelen:
- Dalen van Whitney in het donker
B) Morgenochtend vroeg zodat we de zonsopgang kunnen meemaken:
Voordelen:
- De zonsopgang schijnt het mooiste te zijn. 
Nadelen:
- Het is dan een stuk kouder, en aangezien we de laatste 2 mijl naakt willen lopen kan het zijn dat ik als jongetje omhoog ga, maar als meisje naar beneden terugkom. 
Update: 
Het wordt optie B