Dag 37: 766.3 -> Mt. Whitney/Muir -> 774.1

Vandaag stonden we om 01:00 op om Mt. Whitney te beklimmen. We wilden expres zo vroeg de berg beklimmen omdat het uitzicht met zonsopgang onwijs mooi schijnt te zijn. Warm gekleed met een zeer lichte bepakking vertrokken we rond 01:30 richting Whitney. Al na 2 mijl (de hele tocht naar de top was 7 mijl en 4000 feet stijging) kwamen we een meisje tegen die verdwaald was; Weezer. Ze was in het donker het pad kwijtgeraakt. Omdat ze nogal overstuur was, namen we haar met ons mee. 
Met zijn 4en (inclusief Weezer, maar zonder Cowboy) stegen we beetje bij beetje in het donker. Het schijnsel van onze lampen en het maanlicht verlichtten het pad. Het was een heldere nacht en de sterren waren goed te zien. Ook de melkweg was te zien. Naarmate we hoger en hoger kwamen kosten het ons steeds meer moeite vanwege het gebrek aan voldoende zuurstof. Weezer werd halverwege misselijk, en ik kreeg hoofdpijn. Paul en Goat leken er minder last van te hebben. Omdat Weezer zo misselijk was en zich beroerd voelde (ze had duidelijk last van hoogteziekte) twijfelde ze of ze wel verder moest gaan. Uiteindelijk koos ze ervoor om toch verde te gaan. Goat boodt aan om haar tas voor haar te tillen. 
Na verloop van tijd ging het beter, maar kwamen we aan bij verschillende ijsvlakten die erg spannend waren om over te steken. Toen we nog zo’n anderhalf mijl te gaan hadden voordat we de top zouden bereiken kwam de zon te voorschijn en vloog de horizon in lichte laaie. Prachtige beelden tekenden zich af. Toen we uiteindelijk aankwamen bij de summit was Weezer weer verenigd met haar groepje. 
Aangezien Mt. Whitney de hoogste berg van de VS is (Alaska niet meegenomen) was het uitzicht grandioos. Na een poos van het uitzicht te hebben genoten, en de nodige overwinningsfoto’s te hebben gemaakt, daalden we weer af. Op de weg terug kwamen we langs het begin van een andere 14’er - zoals Goat ze noemt. Het bijzondere aan deze berg (Mt. Muir, vernoemd naar John Muir) is dat je de top niet bereikt door de lopen, maar door hem te beklimmen. Aangezien Goat veel klimervaring heeft, besloten we om Mt. Muir te beklimmen. Hoewel Mt. Whitney een heel bijzonder deel van de PCT is, moet ik eerlijk toegeven dat het beklimmen van Mt. Muir vele malen spannender was. Na de tweede 14’er van de dag te hebben getackeled. Reisde we de laatste mijlen af richting kamp. 
Eenmaal daar een middagdutje gedaan van een uur. En rond circa 15:30 vertrokken we weer om zo dicht mogelijk bij Forester pass te kamperen. Een dergelijk hoge pass (net over 13.000 feet) doen we het liefst in de ochtend zodat de sneeuw nog hard is. De laatste 8 mijl van de dag werden we nog beloond met een aantal onwijs mooie uitzichten die wat weg hadden van de gebieden in Spitsbergen. 
Al met al was vandaag een onwijs zware dag. Van 01:30 tot 06:00 Mt. Whitney beklommen. Van 08:00 tot 12:30 Mt. Muir gedaan en afgedaald naar kamp en van 15:30 tot 18:15 de laatste mijlen van vandaag gelopen.