Dag 55: 1076.8 -> 1091.0 (South Lake Tahoe)

24 juni 2018 - South Lake Tahoe, California, Verenigde Staten


We sliepen vanacht bij een visitor’s centre. Gelukkig zijn we niet beboet door een Sherif. Law is een ding, law enforcement iets heel anders. ‘S ochtends kwam Sherpa ons tegen terwijl we aan het inpakken waren. Hij is Frans en ik kon een heel klein mijn Frans met hem oefenen. 
La forret est tellement vert, c’est incroyable. 
Veel verder kwam ik niet. 
We liepen aanvankelijk door graslanden wat een mooie afwisseling was van het bos. Eenmaal afgedaald richting de snelweg, konden we een lift krijgen van twee trail angels die toevallig net 2 andere hikers hadden gedropt. Cheap werd opgehaald door een familielid, en Audio, Sherpa en ik namen de hitch. Sherpa werd gedropt bij een hotel waar hij een pakketje heen had gestuurd. Audio en ik werden zo westelijk als onze chauffeurs ons wilden brengen, gedropt. We stranden bij een grote parkeerplaats en ondanks de gecombineerde charmes van Audio en mij lukten het ons niet om een hitch te krijgen. Gelukkig maar, want het alternatief, waar we pas overna dachten toen we al 30 minuten bezig waren om een hitch te krijgen, was zoveel leuker dan een doodgewone hitch. Wij namen een limescooter richting het hostel. Een limescooter is een motorische aangedreven step die zo’n 40 km/uur gaat. Zonder helm, en zonder enige ervaring met de Amerikaanse wegen was het bijzonder spannend en bijzonder vet op met 40 km/uur de straten van South Lake Tahoe af te scheuren. Eenmaal onze spullen bij Mellow Mountain Hostel gedropt te hebben gingen we richting het Casinobuffet waar we al meer dan 1000 mijl over hadden gefantaseerd. Jammer hij zou pas openen om 17:00. Dan maar naar Base camp pizza, waar we een gratis pizza kregen als we onze PCT permits lieten zien. 
Een lekker voorgerechtje, maar zeker niet voldoende om onze onstilbare honger het zwijgen te doen opleggen. Na een Margharita bij Azul gingen we met zijn drieen - Reaper, Audio en ik naar het Casinobuffet. 
Na 6 borden eten en 3 kommen softijs gingen we met zijn 4’en - Spiceman was tussen de vele gangen bij onze tafel aangeschoven - naar het casino. 
Eenmaal in het hostel voor de, naar mijn weten, 3e keer sinds het begin van de PCT op een matras geslapen. 
 

Foto’s