Dag 67: 1334.7 -> 1350.0 (Drakesbad Guest Ranch/ Lassen Volcanic Park)

Op het eerste stuk wildernis na de snelweg naar Chester (19 mijl) is het weer verplicht, net als in de Sierra, om voedsel in een bear cannister te bewaren. De beren zijn hier weer gewend aan mensen.
Het bos verandert langzaam in een meer open gebied. 
Aanvankelijk limiteert het uitzicht zich door de dicht op elkaar staande bomen, maar hier en daar is de horizon te zien wanneer het groen minder overheerst. Later ontstaan er grote open ruimtes tussen het bos in die worden gekleurd door kleine struiken met witte bloemen. 
Ik geloof dat weerman Piet moet oppassen dat ik hem niet binnen de kortste keren vervang...
Na een ontspannen ochtend hiken kom ik langs een plastic doos die veel overeenkomst toont met de opslagdozen waar mijn moeder vroeger mijn Lego in bewaarde. Althans... vroeger, de Lego is nog niet verkocht, dus dit geldt nog steeds als waarheid. Terwijl ik geniet van een Gatorade en een Elstar, komt Nemo langs. 
Aangezien ik vergeten ben of ik Nemo wel of niet heb geïntroduceerd, en aangezien herhaling de kern van het leerproces is bij deze (nogmaals) een omschrijving van de man.
Nemo is, naar publieke opinie, de meest stijlvolle hiker op de PCT. Hij draagt een overhemd met een patroon van rood en zwart dat bij zijn boord twee extra stukken stof heeft die via zijn hals naar achteren te lopen om vervolgens elkaar aan de voorkant te vinden en een te worden met behulp van twee zwarte knoopjes. Dit shirt vond hij in Hiker Heaven. 
Zijn shorts die verassend veel gelijkenis vertonen met het patroon van zijn overhemd, zijn tegen verwachting in, voor aanvang van de PCT gekocht. De steengoede combinatie van deze twee kledingstukken is dus niet met voorbedachte rade, maar is louter gebasseerd op goed geluk. Of, zoals ik prefereer, en misschien wel romantiseer, een knap staaltje kunst aan improvisatie. 
Zijn kledingsstijl is in overeenstemming met zijn manier van communiceren en filosoferen: excentriek, fabuleus en compromisloos. 
De rest de hike naar de Drakesbad Guest Ranch praten we aan een stuk door over existensialisme, in het bijzonder de werken van Albert Camus, Jean Paul Sartre en Simone de Beauvoir (in volgorde), Dual inheretance theory en zijn werk als evolutionair bioloog, de romantiek en het escapisme van de Long Distance Trail (Nemo zou vinden dat de woorden romantiek en escapisme de Long Trail geen recht zouden doen, maar hij is idealistischer dan ik en dit is mijn blog, haha!) en onze eigen levensverhalen. 
Ik zou hem omschrijven als interessant, intelligent en welbespraakt maar het voelt alsof woorden hem te kort doen. 
We bezoeken Hot Springs en Devil’s Kitchen die natuurlijke fenomenen zijn die ontstaan door de vulkanische activiteit in het gebied hier. 
Uiteindelijk vormen we met Giving Tree, No stick, Coolblue, Nemo en ik een groepje en eten samen bij Drakesbad, gevolgd door een duik in het geothermisch verwarmde zwembad van de Guest Ranch en een potje Late Night Ping Pong. 
‘Twas a good day