Dag 72: 1432.7 -> 1463.9

Immer meer een sterke verandering in het landschap. De struiken en varens staan hier zo dicht op elkaar (inclusief op het pad dat ik beloop), dat ik me fascineer over waar al die choroplasten aan hun zonlicht komen. Misschien is het hier een zwarte markt voor UV-straling?
Wanneer het groen wegtrekt, maakt het plaats voor een prachtig uitzicht op Mt. Shasta, een 14.000 foot berg. Daarvan waren er veel in de Sierra maar het contrast met de andere bergen die niet hoger komen dan circa 11.000 foot maakt de berg tot een imposant onderdeel van het uitzicht. Het trekt het oog en deelt in de magië van de Mona Lisa. 
Eenmaal aangekomen bij kamp zag ik een hert die ik moest verjagen van diens territorium. Little did I know what would ensue...
Terwijl ik de comments van Guthook las over deze plek, kreeg ik een proefje van de reputatie van dit hert. Hij was blijkbaar zeer gewend aan mensen en stond erom bekend om eten van hikers te stelen. Terwijl ik kamp maakte kwam deze succubus terug. Om deze duivelshelper weg te jagen gooide ik stenen naar haar en probeerde haar hierbij niet te raken (ik kan niet garanderen dat het niet lukte). In plaats van weg te rennen kwam het bezeten beest juist op mij af, een zet die onverwacht aankwam bij yours truly. Snel pakte ik het dichtsbijzijnde stuk hout in afwachting op haar aanval, maar hierop leek Bambi te snappen waar zij stond in de voedselketen. Meerdere bezoekjes volgden maar de spanningen waren afgenomen. 
Geïnteresseerd in de comments over het hert? Zie de foto’s bij de entry.