Dag 73: 143.9 -> 1501.2 (Dunsmuir)

Jaja, 37.3 mijl, een record. Terwijl ik door het bos liep en ik mij verwonderde over de grootsheid en pracht van wat ik waarnam kwam dit in mij op: 
I felt trumped by the pride of those great trees, the depth of the cravesses that seemed to form the canyon below and the vast quantity of water that rushed through it. What small creature am I compared to all this here. For it not only belittles me in size but in age as well. How wise the forest must be. How it turns me into the smallest of crawling life on this earth. 
Disclaimer: Omschrijving van vieze voeten, sla dit deel over als je niet geïnteresseerd bent in de stand van zaken wat betreft mijn vunzige voetjes of als je door smerige omschrijvingen misselijk wordt. Scroll door tot ‘Veilig’ als dit het geval is. 


De blaren aan mijn hielen die zich weer lieten irriteren sinds South Lake Tahoe hebben zich omgevormd tot een enorme laag eelt. Misschien is een betere omschrijving doorleefd leer. Terwijl ik gedachteloos aan mijn hielen frunnikte opende ik per ongeluk een van deze blaren. Bedenk dat deze ‘blaren’ geen enkele overeenkomst meer hebben met een standaard blaar, het gaat hier om een pure accumulatie van extra dode huidcellen die het geheel, zoals eerder beschreven, transformeren in doorleefd leder. 
Onder de ‘blaar’ die ik had opengetrokken zag ik dat er zich nog een ‘blaar’ had gevormd. Ik twijfel er niet over dat er hier nóg een blaar onder zit die misschien eindelijk iets wegheeft van een ‘normale blaar’. Dat wil zeggen een week stuk huid dat, geïrriteerd door frictie, een ontstekingsproces in gang zet waardoor er zich vocht accumuleert onder deze huid. Vunzig; maar niet zo vunzig als de geur afkomstig van de eerste laag van dit Anderson shelter. 
De geur kan het beste worden omschreven als een combinatie tussen zweterige sportsokken (geen verrassing daar) en rottende aminegeuren (zoals rottende wonden en vis). 
Veilig
Na 37.3 mijl hitchten Magnet, Tree Line (niet te verwarren met Giving Tree), een andere hiker (haar naam schiet me te kort) en ik naar Dunsmuir waar we werden gedropt bij het restaurant. ‘S avonds kampeerde ik naast Interstate 5 omdat geld hier hoofdzakelijk moet worden besteed aan 3 zaken: 1) Zalig eten 2) Alcoholische versnaperingen 3) Meer eten. Aangezien onderkomen daar niet tussenstaat was de keuze voor mij makkelijk gemaakt: Stealth Camping.