Dag 77: 1560.2 -> 1590.8

Net voor de lunch voelde ik dat ik ineens erg moe werd tijdens het lopen. Rond 12:00 stopte ik om te luchen en toen ik weer begon met hiken, merkte ik pas de koorts. Shit...
Het was een bijzondere ervaring om met koorts te hiken. Mijn ogen kruisden constant en op sommige momenten moest ik stoppen en even rusten omdat ik de neiging had om van het pad af te stappen. 
Klinkt allemaal heel erg dramatisch... en dat was het ook zeker... haha. 
Bergafwaarts en vlakke stukken vielen gelukkig heel erg mee. Het waren vooral de stukken bergopwaarts die ervoor zorgde dat het voelde alsof ik een marathon aan het rennen was. Terwijl het hoorde te voelen alsof ik die marathon liep. 
Vandaag begon het weer te regenen rond 15:00. In plaats van koppig door te lopen zoals ik gisteren had gedaan, was de koorts een goed excuus om op die regenachtige momenten een pauze te nemen onder de dichtsbijzijnde boom. Toen Budlight en Speedy me inhaalden tijdens een van de pauzes kreeg ik een soort schuldgevoel naar mezelf. ‘S ochtends had ik namelijk tegen hun verkondigd dat ik zou proberen om vandaag in Etna te komen wat het aantal mijlen van vandaag zou opschroeven tot 40 mijl. Het feit dat ik er vandaag slechts 30.6 liep, voelde slecht. Klinkt misschien nogal gek aangezien 30.6 mijl (bijna 50 km) alsnog een behoorlijke dag is. De laatste klim van de dag was erg indrukwekkend. Niet zozeer qua grote, maar vooral qua uitzicht. 
De lucht werd getekend door prachtige, imposante wolken die het uitzicht iets hemels gaf. Ik kan me goed voorstellen hoe zo’n wolkenbed voor velen een belofte schept van het hiernamaals.