Dag 90: 1796.0 -> 1821.7 (Crater Lake)

Vanochtend was het te koud om te hiken, dus bleef ik comfortabel in mijn slaapzak liggen om wat te lezen. Na een uurtje te hebben genoten van de omgeving en van mijn boe, moest ik gehoorzamen aan het knagend gevoel dat mij er toe dwong om de ochtendkou tegemoet te gaan. 
Vandaag ging het lopen me een stuk beter af dan gisteren. ‘S middags liep ik door een deel van het bos dat vorig jaar in de brand had gestaan. Door de totaliteit van de vernietiging van het vuur, die kenbaar werd door de totale afwezigheid van het normaal allomtegenwoordige groen, kreeg ik een unheimisch gevoel, vergelijkbaar met het gevoel dat men soms ervaart op een kerkhof. Maar ondanks de zojuist beschreven narigheid, een flinke dosis muggen in de ochtend en een zeurend achterste in de middag, kwam ik met verheven stemming aan bij Crater Lake. 
Na mezelf volgegoten te hebben met het vloeibare suiker van de soda fountains, met een aantal andere hikers te hebben gegeten en de nachtelijke voorraad aan pretwater te hebben gekocht, vertrokken we richting de campgrounds. 
We zaten aan een van de picnictafels van de campground. In het segment dat speciaal was bedoeld voor de thru-hikers, de laagste van de sociale klasse in de kampeerhiërarchie. Bovenaan de pyramide stonden de RV-kampeerders comfortabel in hun rijdende huizen. Daaronder de families met tenten waar Alexander de Grote op een van zijn oorlogscampagnes U tegen had gezegd. En daaronder, wij, de hikers and bikers. 
Terwijl we allen genoten van ons bier, besloten sommigen van ons gezelschap dat het tijd was om een einde aan de dag te breien. De eerste joint werd aangestoken en rondgegeven (legaal in de staten California, Oregon én Washinhton, maar nationaal/federaal nog steeds illegaal). 
Ik sloeg het aanbod vriendelijk af. Sommige slagen zijn gedoemd te mislukken, en dit was daar een van. We waren wat over PCT-ditjes en datjes aan het praten toen er ineens twee Forrest Rangers voor onze neus stonden. 
“Good evening, gentleman. Have we been smoking marijuana tonight?”
Verwarde, paniekerige blikken werden uitgewisseld onder het genootschap, en een goede 3 seconden gingen voorbij voordat de PCT-hiker aan mijn rechterhand antwoordde:
“Uhhh... Yes mam... We were.”
“Are you guys aware of the fact that Crater Lake national park, is a national park and so it is federally ruled?”
Paniek verandert in waanzin.
“Uhhh.... No mam... We were not.”
“Whose marijuana is that?” Vraagt de agente, wijzend naar de zip-lock bag die op tafel ligt. 
Alles is verloren. 
“Uhhh... That’s mine, mam.” Zegt de hiker naast me. 
Ingenomen. 
“Does anyone else have marijuana with them at this time?”
Ze had net zo goed kunnen vragen wie Dr. Zwart had vermoord. 
Stilte. 
“Alright. I’m gonna go over to my car, I’ll be right back. My partner is gonna stay here with you guys. Just sit tight and I’ll be right back.”
Dus wij sproken nog wat met haar partner, die probeerde wat small talk te maken met ons, maar het was over en uit met de pret. Nooit eerder heb ik de sfeer zo zichtbaar zien omslaan als deze avond. 
De hiker in kwestie, van wie de marijuana was, kreeg een boete van 500 dollar (I shit you not), exclusief de kosten van de administratieve masterbatiesessie van de ambtenaar die de boete verwerkt. De rest ging er vanaf met een waarschuwing en een verneukte sfeer. 
Legaal in de staat in, illegaal in het land. 
You wanna hike your hike? You sure might find that difficult without an arm and a leg.